Unravel

Czy mi opowiesz?

Mi (Mnie) opowiesz,

Jakąś wskazówkę dasz?

Co, jeśli w ciele mym potwór zagnieździł się?

Świat jest zepsuty, w miejscu stoi, już nie poruszę go.

Mimo to śmiejesz się, nie widząc pustki tej.

Zepsuty ja nie oddycha już,

Oddech wstrzymuje, bo

Brak siły mu, by za rozwiązaniem

Przed siebie wciąż gnać.

Świat kruszy się - coś niszczy go.

Szaleństwo to - ogarnia mnie,

Mimo to ja odszukam Cię.

Ja, który wciąż stoję w strząśniętym, złamanym świecie,

Powoli tracę swe wszystkie barwy.

Nawet nie próbuj starać się dostrzec mnie -

To zbyt bolesne.

Czyjąś kreską poprowadzoną drogą

Uciekam, aby już Cię nie ranić,

Lecz błagam, zostaw, mnie w pamięci Twej...

Słońce oświetla nas...

Rozciąga się bez końca to,

Co samotność wywołuje

I śmiejesz się niewinnie,

Przywołując wsze wspomnienia.

Nie ruszę się - wskazówek brak;

Nie ruszę się, choć bardzo chcę;

Nie ruszę się - powód jest jeden:

Złamany ja.

Choć sam chciałem zmiany, 

Nie mogłem nic zrobić.

Spotkania i rozstania te

Splątują ludzkie więzi, lecz

Świat kruszy się, coś niszczy go.

Szaleństwo to ogarnia mnie,

Mimo to ja nie zranię Ciebie!

Ja, który wciąż stoję w strząśniętym, złamanym świecie

Powoli staję się przezroczysty,

Proszę, nie próbuj spoglądać w moją twarz -

To zbyt bolesne.

Bo moja przyszłość powoli zanika

I topi się w morzu samotności,

Więc błagam zostaw mnie w pamięci swej.

Gdy światło nas otacza...

I nie zapomnij. x4

Paraliż wywołuje każda zmiana,

Bo wieczność powstała ze stałości,

Więc proszę zostaw mnie w pamięci swej...

Czy mi opowiesz?

Mi opowiesz?

Jakąś wskazówkę dasz?

Tak, właśnie w ciele Twym

Potwór rozwinął się.